Orta Amerika’daki Nikaragua’dan başlayarak kuzey Brezilya’ya kadar uzanan bölgede doğal yayılış gösteren, tropikal nemli ormanların gölgeli orman tabanında yetişen, sürünücü gövdeli çok yıllık otsu bir bitkidir.
Kısa tüylü gövdeleri ve kırmızımsı yeşil sürünücü dallarıyla tanınır. Yaprakları oval şekilli olup koyu bakır renginden kırmızımsı yeşile, hatta sade yeşile kadar değişen tonlarda olabilir. Yaprak alt yüzeyinde bakır ve mor benekler bulunur. Çiçek taç yaprakları turuncu-kırmızı renkte, tüpü ise sarıdır. Çiçeklerin boğazında sarı lekeler görülür ve taç yaprak loplarının kenarları saçaklı olabilir. Bitki tipik olarak 15-30 santimetre yüksekliğe ulaşırken sürünücü dalları aracılığıyla 30-60 santimetre genişliğe kadar yayılabilir.
Tohumla üreyebilse de tür tipik olarak sürünücü dallar aracılığıyla yayılır. Meyvesi, içinde sayısız küçük elipsoit kahverengi tohum barındıran, tüylü, iki kapaklı, yaklaşık yarım santimetre çapında yuvarlak bir kapsüldür. Doğal yaşam alanında çiçeklerin başlıca tozlayıcısı sinek kuşlarıdır, tüpsü turuncu-kırmızı çiçek yapısı kuş tozlaşmasına uyum sağlamıştır, iğnesiz arılar ise ikincil tozlayıcı olarak görev alır. Çiçekler protandriktir, bu da kendi kendine tozlaşmayı büyük ölçüde engeller.
Çekici yaprak deseni ve uzun süre açık kalabilen çiçekleriyle popüler bir süs bitkisi olarak yetiştirilir, özellikle asma saksı ve teraryum kültüründe tercih edilir. Tohumları ilk kez 1845 yılında Kolombiya’dan Kew Kraliyet Botanik Bahçeleri’ne gönderilmiş, sonraki yıllarda çok sayıda melez geliştirilmiştir. Kısa süre içinde hem Avrupa kıtasındaki hem de İngiltere’deki bahçecilik ticaretine girmiştir.
Tür 1847 yılında kırmızı çiçekli bitkiler açtığında Achimenes cupreata adıyla tanımlanmıştır, daha sonra 1865 yılında botanikçi Johannes von Hanstein tarafından bugünkü Episcia cupreata adı altına alınmıştır.
