Kuzey Afrika’nın Atlas Dağları çevresinde, Fas, Cezayir ve Tunus topraklarında yaşamış, günümüzde tükenmiş bir yaban eşeği alt türüdür.
Antik dönem sanat eserlerinde bu yaban eşeği, Nübye ve Somali alt türlerine benzer ama daha koyu renkli olarak betimlenir. Genel rengi gri olup bacaklarında belirgin siyah-beyaz çizgiler, omuzlarında ise siyah bir çapraz iz (bazen çift) bulunur. Bu özelliğiyle, yalnızca omuz çaprazı taşıyan Nübye yaban eşeğinden ve yalnızca bacak çizgileri bulunan Somali yaban eşeğinden ayrılır, günümüz evcil eşeklerinde bu iki özellikten biri veya ikisi birden zaman zaman görülür.
Kuzeybatı Cezayir’deki Atlas bölgesi ile bitişik Fas ve Tunus kesimlerinde binlerce yıl boyunca yayılış gösterir. Roma döneminde arena gösterileri için yoğun biçimde avlanması sonucunda, MS 300 yılı civarında, günümüzde Cezayir’de bulunan Bona kentindeki bir villa duvar resminde son kez betimlenir ve bu tarihten sonra tükenir. Kuzey Afrika kaya resimleri ve Roma mozaikleri, bölgede bu yaban eşeklerinin varlığına dair önemli kanıtlar sunar.
Fas ve Cezayir’deki çeşitli kaya sığınaklarında bulunan fosil kemiklere dayanılarak tanımlanan bu alt tür, taksonomik açıdan tartışmalıdır. Tanımlamada kullanılan orijinal kemiklerin aslında fosil bir zebraya ait olabileceği ileri sürülür, bu nedenle atlanticus adının geçerliliği sorgulanır. Ayrıca Nübye ve Somali yaban eşekleri arasındaki görünüm farkının, aradaki geçiş formlarının yok olmasından kaynaklanan bir yapaylık olabileceği, bu durumun da Atlas yaban eşeği gibi tükenmiş alt türlerin geçerliliğini şüpheli kıldığı öne sürülür.
